Srpski despot bio je vitez reda po kome je Drakula dobio ime

Godine 1408. ugarski kralj Žigmund osnovao je viteški red kakav je Evropa retko videla: Red zmaja, društvo najodabranijih vladara i velikaša, sa zadatkom da brane hrišćanstvo. Znak reda bio je zmaj savijen u krug, obešen o zlatni lanac. A na spisku prvih i najuglednijih vitezova, odmah uz samog kralja, našao se — srpski despot Stefan Lazarević, sin kneza Lazara.

Vitez na dva fronta

Stefan nije dobio to mesto iz učtivosti. Savremenici su ga opisivali kao jednog od najboljih ratnika svog doba — u bici kod Angore 1402. godine njegovi juriši zadivili su čak i protivnike. Uz to je bio i najobrazovaniji srpski vladar srednjeg veka: pisac (njegovo “Slovo ljubve” spada u vrhunce stare srpske književnosti), graditelj i zakonodavac, čovek koji je u Beogradu — koji je upravo on prvi učinio srpskom prestonicom — okupio pisce i prepisivače iz cele Evrope.

Kao Žigmundov saveznik i vitez Zmajevog reda, Stefan je od ugarskog kralja dobio i velike posede — među njima i sam Beograd. Njegova zadužbina, utvrđeni manastir Manasija, sa svojim kulama i danas više liči na viteški zamak nego na manastir.

A gde je tu Drakula?

Više od dvadeset godina posle Stefana, 1431. godine, u isti red primljen je i vlaški vojvoda Vlad II. Ponosan na novo zvanje, Vlad je uz ime dodao nadimak “Drakul” — od latinske reči za zmaja iz imena reda. Njegov sin, Vlad III, ostao je upamćen kao “Drakula”, što doslovno znači “Drakulov sin, mali zmaj” — a vekovima kasnije, njegovo ime i glas o surovosti poslužili su piscu Bremu Stokeru za najčuvenijeg vampira svetske književnosti.

Tako se dogodilo da jedan srpski despot i “otac” najpoznatijeg vampira na svetu budu vitezovi istog reda. Stefan, doduše, nije doživeo da upozna Drakule — umro je 1427. godine, u lovu, a nasledio ga je sestrić Đurađ Branković. Ali zmaj sa zlatnog lanca ostao je zajednički imenitelj dve priče koje se, na prvi pogled, nikada ne bi srele: srpskog srednjeg veka i gotskog horora.